Stosowanie materiałów ściernych sięga starożytności; na przykład pługi z okresu kultury Yangshao w moim kraju wykazały już zastosowanie zasad zużycia ściernego. W 1798 r. w Wielkiej Brytanii utworzono wyspecjalizowaną komisję w celu zbadania zużycia złotych monet, co zapoczątkowało badania-na dużą skalę nad zużyciem ściernym.
W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych Archard w Wielkiej Brytanii i Rabinowicz w USA zaproponowali uproszczone modele teoretyczne zużycia ściernego.
Jeśli chodzi o rozwój sztucznych materiałów ściernych, wczesne zastosowania opierały się na naturalnych materiałach ściernych, które następnie zostały wyparte przez stopniowy rozwój sztucznego korundu. W 1981 roku firma 3M z siedzibą w USA- wprowadziła na rynek swój materiał ścierny z korundu ceramicznego „Cubitron”. Następnie firma Norton Company opracowała serię materiałów ściernych SG.
Produkty ścierne na bazie tlenku cyrkonu- również podlegają ciągłemu udoskonalaniu, czego przykładem jest seria „New Blue” firmy Norton|Materiały ścierne Saint-Gobain.
W kontekście chińskiego przemysłu materiałów ściernych i narzędzi szlifierskich w 1958 r. utworzono Instytut Badawczy Materiałów Ściernych i Szlifowania w Zhengzhou (znany jako „Instytut Trzech Szlifowań”). W 1963 r. w Zhengzhou pomyślnie zsyntetyzowano pierwszy w Chinach sztuczny diament, który następnie wprowadzono do produkcji na-przemysłową skalę.
Jeśli chodzi o literaturę teoretyczną na temat zużycia ściernego, tom *Abrasive Wear*-opublikowany przez Science Press-w sposób systematyczny objaśnia między innymi mechanikę zużycia, charakterystykę ścierania oraz zasady zużycia dwóch-i trzech-ciał.
