W oparciu o różnice w mechanizmach napędowych i trybach ruchu, popularne polerki bębnowe dzieli się przede wszystkim na następujące typy:
1. Polerki wibracyjne: w tym typie pojemnik bębnowy wykorzystuje silnik wibracyjny do generowania trójwymiarowych wibracji-o wysokiej-niskiej-amplitturze. Pod wpływem tych wibracji przedmioty obrabiane i środki ścierne w pojemniku poruszają się po trajektoriach kołowych, spiralnych lub wirowych-. Ten tryb ruchu zapewnia dokładny kontakt przedmiotów obrabianych z materiałem, co skutkuje delikatnym, ale równomiernym szlifowaniem. Szczególnie dobrze-nadaje się do obróbki precyzyjnych części, elementów łatwo odkształcalnych lub przedmiotów o skomplikowanych wnękach wewnętrznych, zapewniając wyjątkowe rezultaty gratowania i wykańczania powierzchni.
2. Polerki obrotowe: Jest to bardziej tradycyjny typ, w którym obracający się pojemnik obraca się ze stałą prędkością wokół osi poziomej lub nachylonej. Pod wpływem grawitacji elementy i media wewnątrz bębna są podnoszone na określoną wysokość, po czym zsuwają się z powrotem w dół, powodując kombinację ruchów ślizgowych i tocznych. Konstrukcja ta ma prostą konstrukcję i nadaje się do przetwarzania wsadowego elementów,-takich jak odlewy i części tłoczone,-w przypadku których wymagania dotyczące wykończenia powierzchni nie są wyjątkowo rygorystyczne.
3. Polerki odśrodkowe: Jest to wysoce wydajny wariant, zwykle wyposażony w wiele pojemników bębnowych, które obracają się wokół osi centralnej, jednocześnie obracając się wokół własnych osi. Silne siły odśrodkowe generowane przez-szybkie obroty przyspieszają względny ruch pomiędzy materiałem a obrabianymi przedmiotami, znacznie skracając w ten sposób cykl polerowania. Ten typ jest idealny do obróbki detali o dużej twardości lub wymagających szybkiego usuwania materiału (redukcja naddatku) lub uzyskania wykończenia o wysokim-połysku.
Pomimo różnych trybów ruchu, podstawowa zasada leżąca u podstaw wszystkich tych maszyn pozostaje spójna: siła mechaniczna jest wykorzystywana do napędzania względnego ruchu pomiędzy przedmiotami obrabianymi a materiałem ściernym w kontrolowanym środowisku, wykorzystując w ten sposób tarcie w celu uzyskania wygładzenia powierzchni.
