Twardość ścierniwa oznacza zdolność materiału ściernego do przeciwstawiania się miejscowym siłom zewnętrznym; powszechnie mierzy się go za pomocą skali twardości Mohsa-na przykład twardość węglika krzemu w skali Mohsa wynosi około 9. Diament jest najtwardszym znanym materiałem; przypisuje się to jego sześciennej strukturze kratowej, w której atomy węgla są połączone ze sobą wyjątkowo silnymi wiązaniami węglowymi. Materiał ścierny musi być twardszy niż obrabiany materiał; im większa twardość, tym większa zdolność cięcia. Ponadto niektóre materiały ścierne posiadają unikalne właściwości fizykochemiczne. Na przykład diament wykazuje najwyższą przewodność cieplną ze wszystkich znanych materiałów, dzięki czemu może skutecznie odprowadzać ciepło powstające podczas szlifowania. Ponadto diament jest wysoce obojętny chemicznie w stosunku do pierwiastków z grupy żelaza; należy jednak pamiętać, że podczas szlifowania metali żelaznych mogą zachodzić reakcje chemiczne pomiędzy węglem zawartym w diamencie a metalem, co może prowadzić do przedwczesnego zużycia ściernicy.
Wielkość ziarna ściernego odnosi się do fizycznych wymiarów cząstek ściernych. Materiały ścierne dzieli się zazwyczaj na cztery grupy w zależności od wielkości cząstek: gruboziarniste, drobne proszki, mikroproszki i ultradrobne proszki. Wśród tych grup wielkość ziaren gruboziarnistych i drobnych proszków wyznaczana jest przez liczbę oczek na cal liniowy sita; oznaczenie to jest zaznaczone poprzez umieszczenie symbolu „#” w indeksie górnym, po prawej stronie numerycznej wartości wielkości ziarna. I odwrotnie, wielkość ziaren mikroproszków i ultradrobnych proszków wyraża się w kategoriach rzeczywistych wymiarów fizycznych cząstek; oznaczenie to jest oznaczone przez poprzedzenie liczbowej wartości wielkości cząstek literą „W”. W przypadku supertwardych materiałów ściernych, takich jak diament, gatunki mikroproszków są klasyfikowane przede wszystkim na podstawie parametrów, takich jak wielkość ziarna, czystość, obróbka powierzchni i morfologia kryształów, aby spełnić różnorodne wymagania różnych zastosowań związanych z obróbką precyzyjną.
Wytrzymałość na ścieranie odnosi się do wewnętrznej integralności strukturalnej materiału ściernego,-w szczególności do zdolności pojedynczego ziarna ściernego do wytrzymywania sił zewnętrznych bez pękania. Wystarczająca wytrzymałość jest niezbędna do utrzymania zarówno zdolności cięcia, jak i żywotności ziarna ściernego. Właściwości takie jak wytrzymałość lub wytrzymałość nasypowa można kontrolować, dostosowując czynniki, takie jak skład mieszaniny surowców, czystość, wielkość ziaren i struktura kryształów, dostosowując w ten sposób materiał ścierny do konkretnych zastosowań. Na przykład materiały ścierne z ceramicznego tlenku glinu wytwarzane metodą zol-żelową (znane jako materiały ścierne SG) mają jednolitą strukturę mikrokrystaliczną wynikającą z ich specyficznego procesu spiekania. W rezultacie-przy zachowaniu tego samego poziomu twardości- wykazują one znacznie większą wytrzymałość w porównaniu z konwencjonalnymi materiałami ściernymi na bazie tlenku glinu, oferując wyraźne zalety, takie jak wysoka wytrzymałość, doskonałe-samoostrzenie i wydłużona żywotność. Zużycie ścierne odnosi się do zjawiska utraty materiału z powierzchni spowodowanego względnym ruchem przedmiotu i cząstek lub chropowatości ściernych; straty materiału wynikające z tego procesu mogą stanowić do 50% całkowitego zużycia. Na podstawie zachowania cząstek ściernych zużycie ścierne można podzielić na dwie kategorie: zużycie dwu-i zużycie trzy{{13}.
